Zygmunt Józef Zalewski
Biografia
Zygmunt Józef Zalewski urodził się 11 marca 1894 roku we Włoszczowie, w ówczesnym mieście powiatowym guberni kieleckiej, w rodzinie Karola. Wybrał karierę wojskową, osiągając stopień majora dyplomowanego kawalerii.
Służył w 7 Pułku Ułanów Lubelskich, a następnie w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego i 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich. Był absolwentem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, po ukończeniu której otrzymał tytuł oficera sztabu generalnego. Pełnił funkcje sztabowe, m.in. w Oddziale III Sztabu Generalnego oraz jako II oficer sztabu inspektora armii.
W 1939 roku został powołany do służby czynnej i przydzielony do 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie jako dubler I zastępcy dowódcy pułku. Jego przełożony, podpułkownik Tadeusz Łękawski, charakteryzował go jako bardzo pracowitego, zdolnego i poważnego oficera.
26 czerwca 1939 roku major Zalewski popełnił samobójstwo. Według relacji pułkownika Łękawskiego, podczas ćwiczeń z ostrą amunicją major był przekonany o realnym zagrożeniu ze strony Niemiec, co doprowadziło do załamania psychicznego. Uznano go za pierwszą tragiczną ofiarę przyszłej wojny.