Antoni Meliton Rostworowski

Ziemianin, oficer, senator
10.03.1789 15.04.1843 Włoszczowa

Biografia

Antoni Meliton Rostworowski herbu Nałęcz II urodził się 10 marca 1789 roku we Włoszczowie. Był synem Franciszka Ksawerego, kasztelana zakroczymskiego i sędziego pokoju, oraz Izabeli Małachowskiej.

W październiku 1808 roku zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Brał udział w wojnie z Austrią w 1809 roku oraz w wyprawie rosyjskiej w 1812 roku. Podczas bitwy pod Możejskiem został ciężko ranny, tracąc rękę, gdy dostarczał raport Napoleonowi. Za tę postawę odznaczono go Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari oraz Legią Honorową.

Jako inwalida nie uczestniczył w dalszych działaniach wojennych i poświęcił się gospodarstwu w Milejowie na Lubelszczyźnie. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Komisji Województwa Lubelskiego. Podczas powstania listopadowego początkowo wspierał władze powstańcze, ale ostatecznie opowiedział się po stronie Rosji, co doprowadziło do jego usunięcia przez powstańców, a następnie ponownego mianowania przez Rosjan.

W 1836 roku został członkiem stałym Rady Stanu Królestwa Polskiego, a w 1841 roku mianowano go tajnym radcą stanu. W latach 1842-1844 sprawował urząd senatora w Warszawskich Departamentach Rządzącego Senatu. Za swoją służbę otrzymał Order Świętego Stanisława oraz Order Świętej Anny I klasy.

Z żoną Marianną Jansenówną miał syna Antoniego Ignacego. Jego wnukami byli Wojciech Rostworowski - dyplomata i pisarz oraz Wawrzyniec Rostworowski - biskup. Car Mikołaj I przyznał wdowie i synowi dożywotnią rentę w uznaniu wiernej służby. Antoni Rostworowski zmarł 15 kwietnia 1843 roku w Warszawie i został pochowany w kościele oo. Kapucynów, a jego serce spoczywa w Milejowie.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari
Kawaler Legii Honorowej
Prezes Komisji Województwa Lubelskiego
Senator Imperium Rosyjskiego
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława i Orderem Świętej Anny I klasy

Ciekawostki

Stracił rękę podczas bitwy pod Możejskiem w 1812 roku, dostarczając raport Napoleonowi.
Mimo że był ziemianinem, jego wnuk Wawrzyniec został biskupem diecezji lubelsko-podlaskiej.
Po śmierci jego serce zostało umieszczone w kościele parafialnym w Milejowie, a ciało pochowano w Warszawie.

Udostępnij